نام شما:
ایمیل مقصد:

 سال 1398 سال نوعدوستی، انعطاف و گشایش در مدیریت شهری نویسنده: حمیدرضا موحدی زاده*
در آستانه آغاز سال جدید 1398 به سر می بریم. این که سال 1397 چگونه بر ما و جامعه ایران گذشت، مستلزم ارائه تحلیل دقیق و چرائی تحولات و وقایع در روند مسائل ملی و بین المللی می باشد. این که چه چشم اندازی فراروی مردم، جوانان و فرزندان ما در سال 1398 می ...

یک استاد هنر: دولت هنوز به شعارهای فرهنگی و هنری خود عمل نکرده است/ پایه و اساس توسعه‏ هر کشور ریشه در فرهنگ آن دارد

یک استاد هنر: دولت هنوز به شعارهای فرهنگی و هنری خود عمل نکرده است/ پایه و اساس توسعه‏ هر کشور ریشه در فرهنگ آن دارد


گروه: فرهنگ، تاریخ، ادبیات و هنر
تاریخ درج: 1394/3/18
نویسنده: مدیر سایت
تعداد بازدید: 2

یک پژوهشگر و مدرس دانشگاه اظهار کرد: دولت هنوز نتوانسته است شعارهای فرهنگی- هنری مطرح شده را اجرایی کند و توقعات رأی‏‌دهندگان حوزه فرهنگ و هنر خود را برآورده سازد.
 
سید علیرضا مسبوق فردوس در گفتگو با خبرنگار خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)-منطقه خراسان، با اشاره به رویکردهای فرهنگی- هنری دولت تدبیر و امید اظهار کرد: نگاه و رویکرد مسئولان فرهنگی- هنری این دولت نسبت به دولت قبل، نگاه و رویکردی متفاوت است و فضای حاکم بازتر، مطلوب‏‌تر شده و دخالت‏‌ها نسبتاً کاهش یافته است.
 
وی گفت: از برآیند صحبت‌‏ها و ابراز نظر مسئولین فرهنگی- هنری به نظر می‌‏رسد که قرار است به کنشگران فرهنگی- هنری اعتماد بیشتری شود اما با این‌‏همه،علیرغم این‌که باید بپذیریم حوزه فرهنگ و هنر تنها متأثر از رویکردهای دولت نیست و نهادها و مجموعه‏‌های پیدا و پنهانی زیادی هستند که حوزه فرهنگ و هنر را مدیریت می‏‌کنند؛ اما احساس می‌‏شود دولت هنوز نتوانسته است شعارهای فرهنگی- هنری مطرح شده را اجرایی کند و توقعات رأی‏‌دهندگان حوزه فرهنگ و هنر خود را برآورده سازد.
 
پایه و اساس توسعه‏ هر کشور ریشه در فرهنگ آن دارد
 
این مدرس دانشگاه با بیان اینکه ارزیابی فرهنگ و هنر در دهه اخیر به عنوان دو عرصه به‏‌هم‌‏تنیده و گسترده، نیازمند کاری پژوهشی است گفت: اگر ضمن محترم شمردن نظر صاحب نظرانی که اقتصاد یا سیاست را در فرایند توسعه ارجح می‏‌دانند؛ به این باور برسیم که پایه و اساس هر توسعه‌‏ای در فرهنگ آن منطقه یا کشور ریشه دارد و هر پدیده‏ای تا فراگیر نشود و بر لایه‏‌های فرهنگی اکثریت یک جامعه ننشیند، نمی‏‌تواند بُروز سیاسی پیدا کند و اقتصاد آن جامعه متأثر سازد.
 
وی خاطرنشان کرد: لازم است با پرهیز از نگاه تفننی و برخورد سلیقه‌‏ای و سطحی، به نظام برنامه‌‏ریزی و مدیریت فرهنگی- هنری کشور توجهی ویژه نماییم.
 
سیاست‌ها در فرهنگ و هنر کارشناسانه و علمی نبوده است
 
مسبوق با اشاره به بی‌‏ثبات بودن سیاست‏‌های فرهنگی- هنری اعمال شده در دهه اخیر اظهار کرد: نظام حاکم بر فرهنگ و هنر کشور ما نه تنها در دهه اخیر بلکه از گذشته تا امروز چون برپایه یک طرح یا ساختار جامع و چندوجهی شکل نگرفته غالباً متزلزل و تک‏وجهی اداره شده است.
 
این مدرس دانشگاه افزود: این تک‌‏وجهی و متزلزل بودن معلول عوامل مختلفی است اما یکی از مهمترین عوامل این است که برنامه‌‏ریزی و مدیریت فرهنگی- هنری کشور به جای آنکه بر اساس بستر فرهنگی و بدنه اجتماعی، سامان یابد در برنامه‌‏ریزی‏‌ها از قاعده به سمت رأس حرکت کنیم و با یک نگاه قیم‌‏مآبانه، تک‏‌وجهی و تحکمی که در ما ریشه‌‏های تاریخی گسترده‏ای دارد از بالا به پایین تصمیم‌‏سازی کرده‌‏ایم.
 
وی ادامه داد: سعی نموده‏‌ایم آرزوهای فرهنگی و سلایق فردی و طیفی‏مان را که غالباً هم علمی و کارشناسانه نبوده است به بدنه فرهنگی- هنری کشورمان تزریق کنیم از همین رو رویکردهای نظری و سیاست‏‌های اجرایی نهادها و سازمان‏‌های فرهنگی هنری کشورمان غالباً سیاست‏‌زده و سلیقه‌‏ای بوده است و آن هم متأثر از نگاه افرادی که بخش کوچکی از بدنه اجتماعی حوزه فرهنگ و هنر را نمایندگی می‌‏کنند.
 
این استاد دانشگاه با بی‌‏نتیجه خواندن مباحثی که هر از گاه از سوی افراد، نهادها و رسانه‏‌ها مبنی بر مشکلات فرهنگی- هنری و مقصر خواندن شخص، گروه یا سازمانی مطرح می‌‏گردد تصریح کرد: حوزه فرهنگ و هنر تک‏‌وجهی و مرزبندی شده نیست که بتوان بر اساس یک ذائقه فکری و اجرایی و بدون توجه به دامنه گسترده این حوزه و ریشه‌‏های اجتماعی، سیاسی و اقتصادی آن یک نسخه واحد پیچید. 
 
وی تأکید کرد: مطمئن‌‏ترین و کم هزینه‌‏ترین راه برای ساماندهی فعالیت‌‏های فرهنگی- هنری این است که با پرهیز از دولتی و حاکمیّتی شدن فرهنگ و هنر به فعالان این حوزه اعتماد کنیم و کار را به کنشگران فرهنگی- هنری و گروه‏‌های تخصصی- مردمی بسپاریم و اجازه دهیم صورت و سیرت این حوزه، متأثر از کنش‏‌های درونی شکل گیرد و با تضارب آرا، پالایش شود.
 
مسبوق خاطرنشان کرد: دخالت‌‏ها و محدودیت‏‌های ایجاد شده به ویژه در دهه اخیر، فعالیت‌‏های فرهنگی- هنری را منقبض نموده و اکثر آثار فرهنگی و هنری بر پایه برخوردی سطحی، شعارزده و منفعت‌‏طلبانه تولید شده است. 
 
وی تأکید کرد: برای دمیدن روح تازه در کالبد آسیب‌‏دیده فرهنگ و هنر لازم است فضای تحکم نظر و برنامه به فضای تبادل آرا و اندیشه تبدیل شود و این فرصت به فعالان این عرصه داده شود که با تولید آثار فرهنگی و هنری، اندیشه و رویکرد یکدیگر را به نقد و چالش بکشند تا هم پالایش اندیشه و محصول تولید شده اتفاق بیفتد و هم شرایط ارتقاء و توسعه حوزه فرهنگ و هنر فراهم گردد.
 
این مدرس دانشگاه با اشاره به اینکه اغلب چالش‏‌های فرهنگی- هنری نتیجه خودبرحق‌‏پنداری فکری مدیران و محتوم‌‏اندیشی برنامه‌‏ریزان فرهنگی- هنری است گفت: متأسفانه چون ذهنیت ما این است که اگر فرم و محتوای اثری با محدوده فکری ما هم‌راستا و منطبق نباشد انحرافات فرهنگی و هنری به همراه می‏‌آورد به خود اجازه می‌‏دهیم بدون پشتوانه‌‏های پژوهشی و مبسوط با دخالت‌‏ها و محدودیت‏‌های غالباً متکی بر سلایق شخصی یا نگاه طیفی، فضای فرهنگ و هنر را متأثر سازیم.
 
وی ادامه داد: در دنیای متکثر و متخاصم امروز اگر بخواهیم داشته‌‏های خودمان را با کمترین هزینه و آسیب و بیشترین تأثیر مطرح کنیم راهی جز گفتگو و محترم شمردن فکر و فعالیت دیگران نداریم و چه بهتر که این اتفاق یعنی نقد و به چالش کشیدن آرا و آداب، از طریق تولید آثار فرهنگی و هنری صورت پذیرد. 
 
مسبوق اضافه نمود: اما قبل از نمایش داشته‏‌های خودمان در عرصه جهانی از طریق فرهنگ و هنر، باید تلاش کنیم این گفت‌وگو و احترام در میان خودمان مشق و ملکه شود و بپذیریم برای رسیدن به یک وحدت فراگیر باید تنوع فکری و تکثر فرهنگی موجود را به رسمیت بشناسیم و محترم داریم.
 
 فرهنگ و هنر هیچ گاه به خودش آسیب نمی رساند
 
این مدرس دانشگاه با بیان اینکه فرهنگ و هنر اغلب دستاویز سیاست و اقتصاد بوده است تأکید کرد: فرهنگ یا نمودهای فرهنگی در کوتاه‌‏مدت به فرهنگ لطمه نمی‏‌زند؛ متأثر می‏‌سازد اما آسیب نمی‌‏رساند. 
 
وی ادامه داد: نمودهای فرهنگی و هنری اجزایی کوچک هستند که تا رنگ و لعاب برون‏دادهای فرمی و محتوایی آن‏ها بر بخش غالب بدنه اجتماع نشیند و فراگیر نشود نمی‏‌تواند دگرگونی ایجاد یا لطمه وارد کند. 
 
این مدرس دانشگاه گفت: بدنه اجتماع یا شاکله فرهنگ را هم من و شما و آحاد مردم به عنوان کنش‌گران عام فرهنگی می‏‌سازیم نه هنرمندان و طراحان و نویسندگان و ناشران و سینماگران و... به عنوان کنشگران خاص فرهنگی. 
 
وی خاطرنشان کرد: از حدود نیم قرن جولان فرهنگی حکومت پهلوی، مردم ما بستر یک انقلاب فرهنگی را شکل ‏دادند اما آن زمان هم سیاست‏‌ها و مدیریت فرهنگی- هنری کشور برآمده از بدنه اجتماع نبود و امروز هم در جهتی دیگر به بستر اجتماعی فرهنگ و هنر کم‏‌توجهی می‎‏شود.
 
مسبوق اضافه نمود: هرجا انحراف و آسیبی در حوزه فرهنگ و هنر مشاهده می‏‌شود باید پس‏‌زمینه‌‏های سیاسی و اقتصادی آن مورد واکاوی قرار گیرد. فرهنگ و هنر از آزادی، آسیب نمی‌‏بیند بلکه توسعه می‏‌یابد؛ فرهنگ و هنر بیش از هر چیز از منفعت‌‏های سیاسی و اقتصادی، از محتوم‏‌اندیشی‏‌های طیفی و سلیقه‌‏ای لطمه می‌‏بیند.
 
سیاست‌های اعمال شده در فرهنگ و هنر آن را آسیب‌‏پذیرتر کرده است
 
وی ضمن لزوم گرامی داشت تنوع آرا و تکثر آداب از سوی نهادها، مدیران و برنامه‌‏ریزان فرهنگی- هنری و مومن بودن آن‏ها به قدرت خدادادی آزادی اندیشه و بیان در تحولات فرهنگی- هنری و تأثیر شگرف آن در جذب افکار عمومی جهان و صدور اندیشه‌‏های متعالی، تأکید کرد: سیاست‌‏ها و رویکردهای اعمال‏‌شده در حوزه فرهنگ و هنر نه تنها ره به جایی نبرده و نمی‌‏برد بلکه ما را در برابر تقابل و تهاجم دیگران آسیب‌‏پذیر و کم‌‏بنیه می‌‏کند.
 
این مدرس دانشگاه با اشاره به دامنه کوتاه و تیراژ کم تولیدات فرهنگی- هنری کشور عنوان کرد: اغلب می‏‌بینیم انحرافات مالی و اقتصادی و سوءاستفاده‏‌های سیاسی این‏قدر حساسیت ما را تحریک نمی‌‏کند که در برابر برخی از تولیدات فرهنگی و هنری موضع‏‌گیری‏‌های تند صورت می‏‌پذیرد؛ تولیداتی که به عنوان یک جزء، اصلاً توانایی و شرایط نشست بر بستر فرهنگی- اجتماعی معتقد کشور را ندارند. 
 
وی در ادامه گفت: بهتر و شایسته‏‌تر آن است که در برابر برخی از نمودهای نامطلوب فرهنگ اجتماعی‌‏مان که متأثر از منفعت‏‌ها و رویکردهای غلط سیاسی و اقتصادی است موضع‏‌گیری شفاف نماییم و نگران گسترش روزافزون برخی از بداخلاقی‌‏ها و ناهنجاری‏‌های ویران‏‌کننده فرهنگی باشیم.
 
مسبوق با برشمردن ناهنجاری‏‌ها و سیئاتی همچون ریاکاری و نفاق، چاپلوسی، فریبکاری، منفعت‌‏طلبی و دروغ‏گویی، بی‏‌اعتمادی و بی‏‌هویّتی ادامه داد: حتماً پیمایش‏ یا پژوهش‏‌هایی در این موارد صورت گرفته است که من از نتایج آماری آن بی‏‌اطلاعم؛ اما با یک مشاهده میدانی ساده هم می‏‌توان بروز و ظهور این سرطان‏‌های فرهنگی- اجتماعی را به وضوح دید. 
 
این استاد دانشگاه اضافه کرد: امروز آمار جرم و جنایت‏‌هایی که ریشه فرهنگی- اجتماعی دارد در کشور ما نگران‏‌کننده است و بی‏‌اعتمادی و منفعت‏‌طلبی هر روز گسترده‌‏تر می‌‏شود و هویت فرهنگی- اجتماعی ما مخدوش شده است. 
 
وی گفت: گناهان بزرگی چون نفاق و دروغ‏گویی، استراتژی موقعیت شغلی و اجتماعی‏‌مان شده است و قبح سواستفاده‏‌های مالی، تجمل‏‌گرایی و فخرفروشی‌‏های اجتماعی به‌‏ویژه در سال‏‌های اخیر از بین رفته است. 
 
مسبوق تصریح کرد: شاید بتوان مشکلات سیاسی و اقتصادی را ظرف یکی‌‏دو سال یا یکی دو دهه مرتفع نمود ولی برخی از ضعف‌‏های فرهنگی و ناهنجاری‏‌های اجتماعی گریبان یک یا چند نسل را می‌‏گیرد.
 
وی در پایان با طرح این سوال که چه نقصی در سیاست‌‏گذاری‏‌ها و رویکردهای ما بوده است که منِ نوعی پرورش‏‌یافته در فضای فرهنگی- اجتماعی دهه‌های اخیر نسبت به پدر و پدربزرگم، دروغ‏گوتر و منفعت‏‌طلب‌‏تر و ریاکارتر شده‌‏ام؟ تاکید کرد: امروز برای درمان بیماری‏‌های فرهنگی، هنری و اجتماعی‏‌مان چاره‏‌ای نداریم جز اینکه حوزه فرهنگ و هنر را از منفعت‌‏های اقتصادی و سیاسی پاک‌سازی کنیم و گردهم آییم و با گفت‌وگو و محترم شمردن تمام جریان‌‏های فکری و فرهنگی به یک وحدت فراگیر برسیم.

بستن http://www.modarair.com/news/فرهنگ-و-هنر/1394-03-18-15-19-29.html
مطالب مرتبطمطالب مرتبط:
بازديد کل : 331390     
تمام حقوق مادی و معنوی محفوظ و متعلق به سايت بنياد مدارا و تدبير مردم ایران ( تأسیس: سال 1384 ) می باشد.
نام شما:
ایمیل مقصد: